Este blog promociona la salud afectiva y sexual. Es un espacio para compartir intereses comunes. Mis artículos hablarán de sexo, de formas de relacionarnos afectiva y sexualmente, de como desarrollar nuestra sexualidad, de amor/desamor, de igualdad, de hombres y mujeres, de orientación sexual, de libertad, de placer, de deseos, fantasías, etc. Nuestro potencial sexual está desarrollándose a lo largo de toda nuestra vida, así que a seguir creciendo!
Me presento...
- Susana Pareja
- Me llamo Susana y me gusta rodearme de personas que cuidan de su salud. En el año 2011 decidí aprender más sobre salud sexual, ya que nadie me había enseñado, y como ya soy Pedagoga Terapeuta, completé mi formación con un Posgrado de Salud Sexual, que hice a través del IESP (Instituto de Estudios de la Sexualidad y la Pareja de Barcelona), y empecé a enriquecerme asistiendo a talleres y conferencias. Completé mi desarrollo personal con formación en PNL, inteligencia emocional, mindfulness, meditación, retiros espirituales y yoga. Un dia decidí escribir y compartir aquello que voy aprendiendo y analizando, fruto de los talleres que realizo y de la información / feedback que recibo. Imparto cursos sobre sexualidad y afectividad en Barcelona y alrededores dirigidos a cualquier colectivo: hombres, mujeres, monitores ocupacionales, auxiliares de geriatria, etc. Llamo a este blog "Sexualidad al punto", porque cada persona tiene su forma individual de sentirla, desarrollarla y vivirla.
Mostrando entradas con la etiqueta Igualtat. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Igualtat. Mostrar todas las entradas
martes, 8 de marzo de 2011
Dia internacional de la dona
Per totes aquelles que van fer possible que avui no ens adonem del que va costar aconseguir poder estudiar, poder votar, poder decidir, poder elegir, i un llarg etc... PODER VIURE EN MÉS IGUALTAT!!
No vull que siguis perfecta, només vull que siguis la meva mare!!
Ser filla, ser la “meva neta”, ser amiga, ser “la meva xicota”, ser núvia, ser amant, ser companya, ser mare (i filla a l’hora), ser tia o tieta (I germana a l’hora), ser àvia i besàvia… Però davant de totes aquestes, ser DONA i ser PERSONA.
La majoria de nosaltres, ens sentim protegides i mimades fins el dia que som mares, a partir d’aquí, el món es agraeix que portem criatures al mon, però ens diu que ens apartem del camí d’avançar. L’únic avanç que podem fer és ser “millor mare, la mare exemplar”. Ara tenim una responsabilitat, de ser “mares”, com si això estigués per sobre de ser dona o persona. La resta de la família, no assumeix aquesta responsabilitat, només recau en la dona.
Però que es ser una bona mare? Deixar de ser la resta? Deixar de ser dona i persona? Deixar de cuidar-se una mateixa? Deixar d’estimar-se?
Cap persona, sigui pel paper que hagi d’assumir, pot tenir una bona funció vital, sinó protegeix la seva pròpia funció de vida (buscar la seva pròpia felicitat i identitat), i aquesta pot recaure en estimar al seu nadó, però per estimar als altres primer ens hem d’estimar nosaltres mateixes.
Ser mare no ha de requerir renunciar al que eres abans. Ser bona mare tampoc. És el mateix.
Qualsevol dona que estima al seu fill/a, que ofereix una bona educació en valors, actituds, equitat, igualtat, responsabilitat, etc. Que li ofereix recolzament quan es dependent i oportunitats d’equivocar-se quan vol volar, és una bona mare. Qualsevol que ensenya a agrair el menjar, el beure, el compartir. Qualsevol que es comunica, que escolta i que atén. Qualsevol mare que fa veure que necessita descansar, que desitja dormir, llegir, sortir, ballar, riure, i també gaudir d’amics/es. Qualsevol que ensenya als seus fills/es els valors de la vida: el respecte mutu, la comprensió davant les obligacions i necessitats de cadascú i el projecte de vida i futur que ens hem volgut fer. TOT AIXÒ ES SER BONA PERSONA, PER TANT, BONA MARE TAMBÉ.
I tot això pot significar totes les hores del mon i cap. L’educació no és quantativa, es qualitativa. No es qüestió d’hores i temps que renuncies a la teva vida, sinó el temps que dediques al fill o filla ha de ser de qualitat. Si renuncies al teu projecte de vida per estar sempre present i al costat del fill/a, l’ensenyes a què ell/a també vegi que tenir fills/es es un rotllo, una ruptura de qualsevol vida pròpia, una renúncia a tota la teva projecció fins quedar-te embarassada i una càrrega impossible de portar. I sobretot, una qüestió només de mares.
La presència no ha ser física, sinó real. Saber que pots comptar amb mi on siguis, saber que no t’oblidaràs. Saber que si t’oblides, jo he aprés, perquè tu m’has ensenyat, a entendre i acceptar que no ets perfecta ni jo vull que hi siguis.
Jo vull que siguis tu, tal qual eres abans de néixer jo, amb les mateixes il·lusions, les mateixes ganes de viure, i amb la gràcia de tenir-me al teu costat per compartir-lo amb tu, i ensenyar-me que quan jo sigui gran també podré tenir família sense renunciar a la meva vida.
Jo soc fill/a, una o un més que he vingut a completar si cal més la teva vida, però no soc la teva única vida. Tu ets vida abans de jo néixer i vull que continuïs així. Jo no soc un obstacle, soc la persona que veurà com continues creixent i existint. I junts compartirem moltes coses, però d’altres seran de cadascú.
domingo, 6 de marzo de 2011
SER MUJER SIN COMPLEJOS
Hoy en día las mujeres estamos sometidas a una presión social superior a la de antes, y a pesar de empezar a luchar por la igualdad (aunque nos hayan quitado en ministerio, que ya le vale a ZP...) solo se acierta y se atiende a ésta cuando se somete a discriminación positiva, con lo cual, seguimos viviendo un momento en el que las cosas se hacen forzadas o no se hacen.
En un intento de crear una sociedad igualitaria, los grandes medios de comunicación no paran de vendernos una igualdad totalmente hipócrita y sometida, de nuevo, a patrones de jerarquía masculina, y os explico en ejemplos:
- 8 de cada 10 revistas son para la mujer: Te venden una idea de preocuparte más por ti misma, pero en realidad te someten a una presión de perfección física brutal: Adelgaza en 2 días, como hacerle bien el amor a un hombre, como ser una loba en la cama, como sorprender en una cita, test idiotas, la dieta del pomelo, barriguitas fuera, operación bikini, etc., etc., todo ello adornado con un 50% de publicidad de cremas rejuvenecedoras, maquillajes milagro, collares decoración... Vamos! todo lo necesario para salir echa un florero a la calle, pero ojo! sin carrera en los pantis!! si no retrocede! o lleva unos de repuesto.
- La nueva era de revistas de "autoestima" como "cuore", donde pensamos que aquí si nos podemos quitar los complejos porque a "ellas", las famosas, se les sacan los defectos. Pero en realidad no nos damos cuenta que lo que hacen es recalcar precisamente el defecto. Y pretenden que aliviemos nuestras penas, viendo los defectos de las demás, como si esta fuera la solución. ¿No sería más fácil para nosotras que en vez de decirnos "así si" o " así no" en imágenes de una misma mujer "aceptada" o no "aceptada", nos dijeran: así si, y así también?? Porque eso demostraría que lo importante no es tener la nota 10, sino estar bien con una misma. Al final volvemos a caer en sus trampas y decimos: ay, mira! como ha cambiado! ahora está más guapa!! Y volvemos a aprobar la imagen perfecta de mujer y castigar la otra!! Y nos volvemos a castigar también nosotras! Sin embargo, esto mismo no se le hace a los hombres.
- Los programas de tarde son para la mujer: para que esta no pierda el deseo de criticar a las grandes modelos, actrices, presentadoras... en fin, gente del mundillo a la que se le sacan a diario la marca de sus braguitas.
Y así, podría poner algunos ejemplos más como el perfil facebook megasexual de niñas de 16 años y sus millones de fotos en la red, etc.
Y lo peor es que el sector masculino empieza a caer en la misma trampa y la imagen va ganando puestos y lectores. Todo un retraso!
En definitiva, yendo a datos reales y estadísticos, sabías que:
- 1 de cada 10 mujeres hace dieta toda su vida.
- La mayoría se ven más gordas de lo que realmente son.
- Una encuesta realizada reveló que un 50% de las mujeres prefiere perder 5 kilos a encontrar el hombre de su vida, o llegar a lograr su objetivo profesional.
- La mitad de la población se muere de hambre y la otra mitad se muere por adelgazar (frase pintada en la calle).
Además, la perfección física es capaz de eclipsar cualquier otra virtud o logro femenino: inteligente, comprensiva, trabajadora, luchadora, solidaria, empática,.... al final siempre decimos: pero que mona! o... pero es feilla, no?
¿Te has parado a pensar cuantas horas pasas al día pensando en tu físico?
¿La de neuronas que gastas pensando en él?
¿La de dinero que inviertes?
¿La de hambre y complejos que pasas?
Para una mujer las canas son feas, para un hombre les hacen atractivos.
La mujer tiene flotador, el hombre curva de la felicidad.
El hombre con arrugas es interesante, trabajador, luchador; la mujer, una dejada, cuarentona.
El hombre va sin maquillar a sus citas, la mujer se pasa 4 horas preparándola...
Creo que no hace falta dar más ejemplos.... la cuestión es: ¿cuándo vamos a hacer algo por nosotras mismas?
Si os encontráis en esta situación, os recomiendo lecturas como: “Amar nuestro cuerpo”, de Rita Freedman, o “Cuando las mujeres dejan de odiar su cuerpo”, de Jane R. Hirschmann y Carol H. Munter.
*Parte de este texto ha sido extraído de "TU SEXO ES TUYO", de Silvia de Béjar.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)